Crisis zeg... (3)

Een reddingsplan om de grootste fabriek ter wereld maar draaiende te houden.

Terwijl Bos probeert om bij zoveel mogelijk voetbaleftals zijn eigen naam (of 'eigen bedrijf') op de shirts te krijgen en het vooral gemunt heeft op banken en verzekeraars, hanteert China, de grootste fabriek van de wereld, een andere strategie. Doordat de export voor het grootste deel op z'n gat ligt hebben fabrieken het erg moeilijk om de producten verkocht te krijgen. Je kunt de economie draaiende houden door de producten te blijven maken, maar daarna in eigen land te verkopen. Met de staat als koopgek voorop.

De investeringen in infrastructuur en gerelateerde gebouwen nemen een positie in van 59% van het totaal. De investering is daarmee geraamd op 8,5 miljard dollar. Daarbij moet je denken aan nieuwe snelwegen, die beloofde verbouwing van het vliegveld, klaverblad hier en daar, verbreding van kilometers spoortraject etc. En om die groei van de economie maar op peil te houden, moet er zo snel mogelijk mee begonnen worden. Als het kan nog voor het einde van deze maand. Voor overheidsfunctionarissen is dat nog een schepje bovenop de reeds bestaande problemen.

Het geld is bijna gratis en moet vooral zo snel mogelijk gespendeerd worden. We hadden gisteren een etentje om de overheidsfunctionaris die alle buitenlandse investeringen goed- of afkeurt te bedanken en die wist een kort licht te werpen op hoe de nieuwe investeringen van invloed waren op z'n werk en afdeling. Een plan met een dikke laag stof erop om een metro in Qingdao aan te leggen (is totaal niet nodig, mijn inziens) werd uit een la gehaald en racet met vlag en wimpel door alle beslissingsrondes heen. De haven in Qingdao wordt verplaatst, er komt een windmolenpark langs de kust, een drijvende LNG-terminal komt voor de kust en dat was nog lang niet genoeg. Hij was actief op zoek naar dure projecten. Eigenlijk was het grootste probleem dat deze projecten niet snel genoeg van de grond konden komen om weerstand te bieden tegen de afzakkende groei. Dat de projecten veel te duur waren, niet nodig of niet rendabel waren kwam niet eens ter sprake. Produceren met lokale content, rokende schoorstenen en blije gezichten op straatarme arbeiders wilden ze zien. Dat maakt Beijing blij.

Nu alleen de Olympische Spelen nog een keer in China...