China kloppend.
De enige die hier doorgaans aanklopt is een meisje voor 't gas. Die staat dan verlegen en heupwiegend voor de deur en spreekt dan op een heel lief toontje - waarschijnlijk - het enige Engels wat ze kent: "Gas...". Ze houdt de 'a' zo lang op zo'n zacht en hoog toontje aan dat je in de verte de miauw van een kat kunt herkennen die je hoort als je na een dagje werken thuis komt. Ze weet hoe het bij ons thuis werkt en wijst na haar eerste charme-offensief direct naar de salontafel. Daar zit in een laatje een pas (de 'gas pas') en die moet bij haar in de machine. Dan krijg je een bonnetje en is het vlug weer terug. Ze zal vast met een gevoel 'gelukkig, dat hoeft pas over 3 maanden weer' de trap naar beneden pakken. Ze had laatst een beugel en een nieuw kapsel. Daardoor begon het eerst met een glimlach en pas daarna "Gas...".
Vandaag was er echter hoog bezoek van 2 dames op leeftijd. Niets geen charmeoffensief of bonnetjes maar twee keer een brede glimlach en een grote klapper waar heel veel ingevuld kon worden met heel veel opties in heel veel te kleine hokjes. Dus in het begin begreep ik niet helemaal wat ze kwamen doen. Een folder met een stofzuiger en als antwoord een wijzende vinger naar een net geboende blinkende vloer is meestal voldoende. Maar helaas: geen folder. Dus ook geen vinger. Wat nu?
Dat zij het Chinees nog een keer herhaalden voor me, voor 't geval ik het de eerste keer niet had verstaan, hielp ook niet. Op hun badges toonden ze vervolgens in het Engels het '61st National Consensus nog-wat nog-wat'. Het had iets weg van een volkstelling, wel iets officieels. Een heuse volkstelling? Geen wonder dat ze zo glimlachten want Chinezen daar kun je niet genoeg van vinden in de kleinste hoekjes. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. En hoeveel vreugd, dat zouden ze binnenkort weten. Het was voorpret dus was ik zag.
Met m'n paspoort konden ze weinig maar m'n Chinese rijbewijs was een goede zet. Driftig werden de details voor de volkstelling in (maar vooral buiten en naast) de hokjes gekrabbeld. Daarna nog wat m'n opleiding was en volgens de dames bestaan universiteiten in Nederland niet. Dat wisten de dames zeker. Ik heb de langste van het rijtje aangewezen en dat was goed.
De volkstelling kwam vandaag samen met een brief die ik had ontvangen van een van de eerste belastingbetalingen. Onderaan de brief word je bedankt voor je bijdrage aan een groeiend en welvarend China. Ik vind de 1,25 euro die daarnaast staat als m'n bijdrage dan altijd welvarend genoeg. Maar toch: China, dat ben ik nu (ook). Misschien een beetje.
Reacties